Sancılar çekiyor, yangın yeri yüreğin.
Bin parçaya bölünüp, küçülürken bedenin.
Büyüyor evren ruhunun aynasında,
Derin boşluklara uzanıyor ellerin.

Acıyı tadıyorsun hasretin eşliğinde,
Keskin bir kılıçken, gerçekler üzerinde.
Ansızın yakalıyor dönüşsüz yolculuklar,
Karışıyor gerçek ve yalan vücut ikliminde.

Hangi merhem ilaçtır ızdıraplarına,
Hangi dostun sözleri tesellidir sana.
Belki gülümseyen tek çaredir zaman,
Yolcunu uğurlarken ölüm uykusuna.

23/07/2006

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.