Bir varmış, bir yokmuş;
Sözler henüz senet iken,
Yüzler hâlâ kızarırken,
Kullar kuldan utanır,
Allah’tan korkar iken
Uzak diyarlarda
Yeşillikler içinde
Kendi kendine yeten
Mutlu bir ülke varmış.
Adı bereket,
Namı cesaret,
Toprağı elmas, yakut
Suyu âb-ı hayat imiş.
Havası ana kokar
Ateşi düşman yakar
Tarihi destan yazar
İnsanı cömert imiş.
Sofralar kurulur,
Alaylar dizilir,
Halaylar çekilirmiş.
Komşuluksa komşuluk
Kardeşlikse kardeşlik
Kan bağı yada ahretlik
Hakları verilirmiş.
Çiçeği başka açar
Kuşları başka uçar
Çocuklar başka bakar
Huzur güven de imiş.
Ayıp henüz hayatta,
Edep hâlâ sokakta,
Akıllar dahi başta,
Kitaplar kutsal imiş.
Aşıklar şiir yazar
Ozanlar atışırlar
Dervişler Hakk’a koşar
Değerler bilinirmiş.
Acılar varsa ortak
Kavgalar varsa tuzak
Sınırlar varsa yasak
Kurallar belli imiş
Hasatta yüzler güler
Bayramda küslük biter
Baş köşede büyükler
Yaşayıp gider imiş.
O zamanda masallar
Çocuklar uyur iken,
Bu zamanda masallar,
Çocuklar ölür iken,
Öylece, biter imiş….
